ပါးပါးလွီး ခံရသူမ်ား
ထိုင္းႏိုင္ငံထဲတြင္ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ား သန္းႏွင့္ခ်ီၿပီး အလုပ္ လုပ္ေနၾကျခင္းကို မီဒီယာေတြ မွတဆင္႔ စာရႈသူတို႔ သိရွိၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုႏိုင္ငံရပ္ျခား ေရႊ႔ေျပာင္း အလုပ္သမား မ်ားသည္ ေနရာခပ္သိမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းရေသာ ခရီးတို႔၌ အစစ အရာရာတြင္ ေခါင္းပံုျဖတ္ ခံရျခင္း မ်ားစြာ ျပဳက်င္႔ ခံေနရသည္ကို လည္းေကာင္း၊ ဘယ္သူ ေသေသ ငေတ မာရင္ၿပီး ေရာ
ဟူေသာ ပြဲစားလူလည္ တို႔၏ ပါးပါးလွီး ခံေနၾကရျခင္းကို လည္းေကာင္း သိသူ၊ ဂရုစိုက္ သူတို႔မွာကား လြန္စြာနည္းေန ေပဦးမည္။
သာမန္အားျဖင့္ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္သည္ နယ္စပ္မွေန၍ ထိုင္းႏိုင္ငံ ထဲသို႔ ၀င္လာရာတြင္ ဦးေဆာင္ လမ္းျပေသာ ကယ္ရီ (ခ) ပြဲစားရွိမွသာ မိမိသြားလိုရာသို႔ ေခ်ာေမြ႔စြာ ေရာက္ရွိႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲ မိမိဖာသာ မိမိ သြားမည္ဆိုပါက စစ္ေဆးေရး ဂိတ္မ်ား ကို မေက်ာ္ႏိုင္ပဲ အဖမ္း ခံရမည္မွာ မလြဲ ဧကန္မုခ်ပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ စတင္ ၀င္ေရာက္လာစဥ္ ကတည္းက ထိုလူမ်ားမွာ ပြဲစားဆိုသူ မ်ားႏွင့္ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႔ကာနမ္း ရမည္ ျဖစ္သည္။
ပြဲစားဟု ဆိုရာတြင္လည္း ျဖစ္ကတတ္ဆန္း သေဘာမ်ိဳးထက္ အဆင့္ဆင့္ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး စနစ္တက် လႈပ္ရွား ေနၾကသူမ်ားက အမ်ားစု ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ လူမ်ဳိး ႏွင့္ထိုင္း လူမ်ဳိး ထုိမွတဆင္႔ ထိုင္း ဝန္ထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ရဲ၊ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရး၊ ေဒသဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ အစရွိသည္ျဖင္႔ တို႔ႏွင္႔ ေပါင္းစပ္ကာ လႈပ္ရွားေနၾကရ သူတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။
ထိုင္းႏိုင္ငံ အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လိုပါလွ်င္ မိမိေနထိုင္ရာ ေဒသတြင္ရွိေနေသာ ပြဲစား သို႔တည္းမဟုတ္ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္တြင္ ရွိေသာ ပြဲစားကို ရွာေဖြ၍ ဆက္သြယ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ထိုပြဲစားႏွင့္ ေစ်းညႇိၿပီး ႏွစ္သက္ပါက ခရီး စႏိုင္ၿပီ ျဖစ္သည္။ ၎က နယ္စပ္သို႔ ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေစ ကားသမားႏွင့္ ျဖစ္ေစ ပို႔ေဆာင္၍ နယ္စပ္မွ ပြဲစားက လာေရာက္ ေခၚေဆာင္သြားမည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ နယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး မိမိသြားလိုရာသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးမည့္ ထိုင္းပြဲစားထံ အပ္ႏွံေပးမည္ ျဖစ္သည္။ ထိုပြဲစားမ်ားသည္ ပြဲစားခကို ၎တို႔ ႀကိဳတင္ ညႇိထားၾကသည့္ အတိုင္း အခ်ိဳးက် ခြဲေ၀ရရွိၾကေပမည္ ျဖစ္သည္။ မိမိသြားလိုရာသို႔ ေရာက္ရွိၿပီ ဆုိပါက အလုပ္ရွာေပးမည့္ ပြဲစားကို ထပ္မံ ဆက္သြယ္ရဦးမည္ ျဖစ္သည္။ အလုပ္ ရွာေပးခ အျပင္ ေနာက္ထပ္ အလုပ္ လုပ္ခြင့္လက္မွတ္ ( Work Permit ) အတြက္လည္း ထပ္မံ အကုန္က်ခံရမည္ ျဖစ္သည္။
ေဖၚျပထားသည့္ အဆင့္တိုင္းသည္ ေခ်ာေမြ႔ လြယ္ကူေနလွ်င္ အလုပ္သမားမ်ား အတြက္ ယခုကဲ႔သို႔ အလုပ္လုပ္ရင္း ကုန္က်ထားသမွ်ကို အနည္းဆုံး ေျခာက္လမွ တစ္ႏွစ္အတြင္း ျပန္လည္ရွာေဖြ ရရွိႏိုင္ေသာ္လည္း တစံုတခု မွားယြင္းမႈ ... ဥပမာ - ပြဲစားက ေငြလိမ္ခဲ့လွ်င္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ လမ္းခရီး၌ မိမိ ခ်ိတ္ဆက္သူမ်ား မဟုတ္ပဲ လွ်ပ္တျပက္ စစ္ဆင္ေရး လုပ္သူမ်ား၏ အဖမ္းအဆီး ခံရလွ်င္ ထိုသူ အဖို႔ နာလံ မထူႏိုင္ေအာင္ ခံၾကရေတာ႔မည္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ ထက္ဆိုးသည္မွာ ေရာင္းစား ခံရျခင္းပင္ျဖစ္၍ အမ်ားအားျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာ၊ အိမ္ေဖၚအျဖစ္ လည္းေကာင္း ေယာက်္ားေလးမ်ားကို ငါးဖမ္းေလွတြင္ လည္းေကာင္း ေရာင္းစားခံရပါက ဘ၀အတြက္ ႀကီးမားေသာ ထိခိုက္ နစ္နာမႈမ်ိဳး ႀကံဳရေပမည္။ ထိုအျဖစ္မ်ားသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ႀကံဳခဲ့ၿပီး၊ ႀကံဳေနဆဲ၊ ႀကံဳေတြ႔ ၾကရဦးမည့္ ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အတူ ထိုင္း ျမန္မာပြဲစားမ်ား အတြက္လည္း ထိုေရႊ႔ေျပာင္း ျမန္မာအလုပ္သမား မ်ားသည္ လြန္စြာ ေငြရွာရ လြယ္ကူေသာ သားေကာင္မ်ား ၊ စားက်က္မ်ား၊ သတ္ကြင္းမ်ားႏွင္႔ ေငြတြင္းမ်ားပင္ ျဖစ္လို႔ေနသည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ဇူလိုင္လ အတြင္း၌ ထိုင္းအစိုးရက ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ရွိေနေသာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ လက္မွတ္ မရွိသည့္ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ားကို အလုပ္ လုပ္ခြင့္ လက္မွတ္လုပ္ရန္ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ အႏွံ႔တြင္ လာေရာက္ မွတ္ပံုတင္သည့္ ျမန္မာ အလုပ္သမား ဦးေရမွာ တစ္သန္းခန္႔ ရွိေလရာ၊ ထိုင္းအစိုးရက ထိုလက္မွတ္ အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ ေစ်းႏႈန္းမွာ က်န္းမာေရး အာမခံလက္မွတ္ ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ လက္မွတ္ ႏွစ္မ်ိဳးေပါင္း ၃၈၈၀ ဘတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိကိုယ္တိုင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင္႔ သြားလာရန္ ခက္ခဲေသာ၊ ရံုးျပင္ကႏၷား ကိစၥအတြက္ ခက္ခဲေသာ၊ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ားမွာ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ရွင္ႏွင့္ ပြဲစားမ်ားကို ထိုင္းေငြ ၅၀၀၀ မွ ၉၀၀၀ ဘတ္ အထိ ေပးေဆာင္ခဲ့ရသည္။ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အလုပ္သမား တစ္ဦးသည္ ဘတ္ေငြ ၃၀၀၀ ႏႈန္း ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ထုတ္ ခံရသည္ ဆိုပါက အလုပ္သမား တစ္သန္းအတြက္ ဘတ္ေငြ သန္း ၃၀၀၀ ( ေဒၚလာသန္း ၁၀၀ခန္႔ ) အျမတ္ထုတ္ျခင္းကို တလအတြင္း ခံခဲ့ရ ေပေတာ႔သည္။ ပြဲစားမ်ား အတြက္ မည္သို႔မွ် အားစိုက္ ထုတ္ရျခင္း မရွိပဲ ေျမာက္မ်ားလွေသာ ေငြေၾကးမ်ား ကို တစ္လအတြင္း ရရွိ သြားခဲ့ပါသည္။
ထိုသို႔ ဆင္းရဲသား ျမန္မာ ေရႊ႔ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ား အေပၚ ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္း ခံေနရမႈသည္ ရပ္တံ့ေန ျခင္းမရွိပဲ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ႀကီးထြား၍သာ တိုးတက္ လာေနေပသည္။ ယခုအခါ ထိုင္း-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံ သေဘာတူညီခ်က္ အရ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ားကို နယ္စပ္ေဒသ သံုးေနရာတြင္ ယာယီပတ္စ္ပို႔မ်ား ထုတ္ေပးေနလွ်က္ ရွိသည္။ ကုန္က်ေငြမွာ ယာယီပတ္စ္ပို႔ အတြက္ ျမန္မာေငြ ၃၀၀၀က်ပ္ (ဘတ္ ၁၀၀ခန္႔) ႏွင့္ ထိုင္းတြင္ ေနထိုင္ရန္ ႏွစ္ႏွစ္သက္တမ္းရွိ ဗီဇာေၾကး ဘတ္ ၂၀၀၀ စုစုေပါင္း ဘတ္ေငြ ၂၁၀၀ သာရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ ပြဲစားမ်ားက အက်ိဳးေဆာင္ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားပင္ ဖြင့္၍ ဘတ္ေငြ ၇၀၀၀ မွ ၁၂၀၀၀ အထိ လည္သလို လုပ္စားကာ မသိနားမလည္သူ ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ားကို အမဲ ဖ်က္ေနၾကျပန္ၿပီ ျဖစ္သည္။
ျမန္မာ အလုပ္သမားမ်ား အဖို႔မွာကား မိေအး အခါခါ နာၾကရမည့္ ကိန္းဆိုက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာ အလုပ္သမားေပါင္း တစ္သန္းေက်ာ္ တို႔သည္ လူလည္ ပြဲစားမ်ားအတြက္ သြားရည္ တျမားျမားက်စရာ အမဲေကာင္မ်ား သားစားက်ဴးသည္႔ စီးပြားေရး ဘီလူးတို႔၏ စားက်က္ ျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆင္းရဲ ၾကပ္တည္း၍ ထြက္ေပါက္ ရလိုရျငား ထြက္လာၾကေသာ ျမန္မာ ေရႊ႔ေျပာင္း အလုပ္သမားတို႔သည္ လူသား ဂုဏ္သိကၡာ ကင္းမဲ့ေနရၿပီး သားေကာင္မ်ား သဖြယ္ျဖစ္ ေနရျခင္းမွာ လြန္စြာ စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ နိစၥဓူဝ ျမင္ေတြ႔ၾကား ေနရေတာ့သည္။ ယံုၾကည္ရေသာ အေထာက္အထားမ်ား အရ ႏိုင္ငံရပ္ျခား ႏိုင္ငံ အသီးသီးသို႔ ထြက္ၿပီးအလုပ္ လုပ္ေနၾကသူ ျမန္မာမ်ားထဲတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာ အလုပ္သမား မ်ားသည္ ၀င္ေငြ အနည္းဆံုး သူမ်ားျဖစ္ကာ ပွ်မ္းမွ်အားျဖင့္ တစ္လလွ်င္ ၀င္ေငြ ေဒၚလာ ၂၀၀ ေအာက္သာ ရရွိ ေနၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု အစိုးရ မဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ာ၏ မွတ္သားထားေသာ စစ္တမ္းမ်ားက ဆိုသည္။
ထိုသူတို႔မွာ မျဖစ္စေလာက္ေသာ ၀င္ေငြ ရရန္အတြက္ ႒ာေနေဒသတြင္ မိမိတို႔၏ လက္ငုတ္လက္ရင္း မ်ားအား ရွိသမွ် ေပါင္ႏွံေရာင္းခ်၊ အတိုး ခပ္ႀကီးႀကီးေပးၿပီး ေခ်းငွား၊ ရင္းႏွီး ထားၾကရသူမ်ား သာျဖစ္ၾကသည္။ ထိုသို႔ ရင္းႏွီးထားရသည္ကို မ်ားမၾကာေသးခင္တြင္ ေနာက္ထပ္ ပတ္စ္ပို႔ ကိစၥျဖင့္ ထပ္မံ ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္း ခံရဦးမည္ ဆိုပါက ထိုသန္းႏွင့္ခ်ီေသာ ျမန္မာ အလုပ္သမားတို႔ အဖို႔ မည္သို႔ ေရွ႕ဆက္ ရပ္တည္ၾကဦးမည္ကို မသိႏိုင္ေတာ႔ေခ်။
ထိုသို႔ ေတြးရင္း၊ ေတာရင္း ေလာကႀကီးတြင္ မိမိဥာဏ္ႏွင္႔ မမီေသာ စနစ္ဆိုး၏ ရလဒ္၊ ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ႀကီးစားေသာ စရိုက္ဆိုးတို႔၏ ပုစၧာမ်ားက မ်ားလွေခ် တကားဟု ညည္းတြား ေနမိရံု မွတပါး။
